DWANAŚCIE STACJI
Tomasz Różycki

adaptacja i dramaturgia: Mateusz Pakuła
reżyseria: Eva Rysová
scenografia: Joanna Jaśko-Sroka
muzyka: Patryk Zakrocki

Obsada :
Wnuk / Wnuk z ekranu Wiktor Loga Skarczewski
Babcia / Ciocia Malwinka Lidia Duda
Ciocia Sąsiadka / Kierowca Pekaesu Urszula Kiebzak
Kolega / Kuzyn z Prudnika Marcin Kalisz
Wujek / Przewodnik wycieczki Zbigniew Kosowski / Ryszard Łukowski
Pan Antonów / Babodziad Andrzej Hudziak
Kuzynka Biedka / Panna Zagłada / Panna Monstrancja Zuzanna Skolias (gościnnie)
Dziadek Wnuka / Zawiadowca Andrzej Rozmus

Dwanaście stacji Tomasza Różyckiego – wbrew niektórym opiniom – nie jest ani parodią, ani tym bardziej kopią Pana Tadeusza, nie jest też w żadnym razie jego zaprzeczeniem, ale raczej – jak pisał w „Gazecie Wyborczej” Piotr Śliwiński – jego echem, dalekim następstwem, życiem po życiu.
Poemat Różyckiego zdumiewa odwagą, rozmachem przedsięwzięcia i znakomitością konstrukcji. Kamienica w Opolu staje się tu powidokiem kresowego dworku – nie przypadkiem ciocia głównego bohatera planuje spotkanie prezydentów Polski i Ukrainy w Glinianach, których parafię mają wspomóc datki zebrane przez rodzinę.
Najistotniejszą jednak sprawą jest specyficzna postawa bohatera i opowiadacza, pewien sposób postrzegania rzeczywistości, zarówno teraźniejszości, jak i przeszłości. W końcu oba te wymiary czasowe w równym stopniu nas konstytuują. Otóż narrator Dwunastu stacji jedno oko ma czułe, drugie zaś złośliwe, umożliwia mu to ambiwalentne obejmowanie rzeczy, osób, sytuacji – złośliwie i czule jednocześnie.
Lekkość narracji jest tu zwodnicza, Różycki bowiem świadom jest tego, iż pisanie eposu narodowego jest dziś niemożliwe. Tym większy budzi szacunek jego zamierzenie, którego realizacja trafnie w roku 2004 uhonorowana została Nagrodą Fundacji im. Kościelskich.
Mateusz Pakuła