Słowa ‚słoma’, ‚glina’, ‚drewno’ występują w budowie z kostek słomy tynkowanych gliną w dwóch znaczeniach. Po pierwsze, w rozumieniu technicznym, jako określenie jakości tworzywa, z którego przygotowujemy budowlę – szkołę, dom, świątynię, kaplicę, szpital, hotel, altankę, domek letniskowy. Po drugie, w postaci metafory, która oznacza szczególną postać kształtującej się relacji. W praktyce, oba sensy są traktowane łącznie.
Potrzeba mieszkania zrodziła porównanie namiotu i podobnych mu budowli do nieba. Niebo odgrywa podobną rolę w budowie z kostek słomy tynkowanych gliną, choć już nie tyle dzięki porównaniu samej budowli, lecz dzięki znaczeniu, jakie nadała mu sama budowa i towarzyszące jej elementy: odpowiednie przygotowywanie miejsca pod budowę, użycie niebiańskich materiałów naturalnych: słomy (ściany), gliny (tynk i podłoga) i drewna (szkielet zapewniający stabilność i ułatwiający izolację cieplną), użycie odpowiednich narzędzi i naczyń, użycie odpowiednich barw i ich odcieni.
Nadawanie znaczenia religijnego życiu świeckiemu jest nieodłączną cechą poszukiwania dróg w sztuce i rzemiośle, w którym wykorzystywana jest słoma i glina: w pszczelarstwie, w tkactwie, w malarstwie, ceramice, muzyce, sposobie układania roślin i kwiatów, sztuce militarnej, łucznictwie, lecznictwie i ziołolecznictwie.
Funkcjonalne użycie słomy, gliny, drewna pozwala kojarzyć je z tradycyjną symboliką wielu kultur i krajów, w których miała początek, rozwinęła się, rozwija i zyskała popularność budowa z kostek słomy tynkowanych gliną, w szczególności w krajach zniszczonych wojną, biedą, trzęsieniami ziemi, kryzysami humanitarnymi i katastrofami naturalnymi. Również w Polsce, z powodu braku innych materiałów, budowa z bel słomy nasilała się po I i II wojnie światowej. Poszukiwanie nowatorskich rozwiązań po wojnie w Europie wiedzie do Francji, gdzie inżynier Feuillette wybudował pierwszy dom z kostek słomy tynkowanych gliną, a rzemieślnicy francuscy kontynuowali jego działania. Z podobną sytuacją zetknęliśmy się pół wieku później, w Serbii, która słynie obecnie z najpiękniejszych domów z zasobów naturalnych, rozwiązań w zakresie zrównoważonego rozwoju budownictwa naturalnego i właściwego gospodarowania zasobami naturalnymi. Nędza i biedota ze wsi przybywała do wielkich miast, a na peryferiach powstawały dzielnice ze słomy, gliny, drewna, tektury i blachy. Od czasu wprowadzenia maszyn i prasy kostkującej słomę w prostokąty rozpoczął się trwający do dziś proces modernizacji wsi i rozwój terenów rolniczych.
Kostkowana słoma znakomicie nadaje się do przechowywania i transportu.
Widoczna obecnie wzrastająca tendencja do budowy z zasobów naturalnych w przestrzeni miejskiej wiąże się z potrzebą i koniecznością ochrony środowiska naturalnego i pragnieniem dbania o środowisko naturalne.
Ochrona i konserwacja przyrody, właściwe gospodarowanie zasobami naturalnymi, wydobycie kruszyw naturalnych to główne cele budowy z kostek słomy tynkowanych gliną. Na skutek wylesienia lasu, kłusownictwa i nielegalnego handlu drewnem rozpoczęto budowę na obszarach zagrożonych wylesieniem i zniszczeniem środowiska naturalnego, stworzono parki krajobrazowe i lasy, zalesiono obszary zniszczone i zużyte.
Budowy z kostek słomy tynkowanych gliną podjęli się czwartoklasiści ze Szkoły Podstawowej im. ks. Stanisława Konarskiego w Wielkiej Wsi. Daje ona istotną perspektywę spojrzenia na niebo i ziemię, i człowieka, którego wysiłki zmierzają do wyjaśnienia swojego miejsca i roli w świecie. Na różnych ziemiach podobnie postrzega się otaczającą przyrodę, rośliny i zwierzęta. Przypisywane słomie i glinie podobne właściwości i atrybuty pozwalają dostrzec jej uniwersalny charakter.
Podjęta edukacja w zakresie budowy z kostek słomy tynkowanych gliną współgra z założeniami tzw. Karty Drahimskiej i Ustawy o Współpracy Rozwojowej. W dokumencie pierwszym, w oparciu o piękno i walory ziemi, sformułowano prawa człowieka do życia w zgodzie i w harmonii z przyrodą, rozwijania wrażliwości na przestrzeń i uczenia się odczytywania jej znaczeń. Dokument drugi kieruje w stronę znaczenia budowy w krajach dotkniętych klęskami żywiołowymi i kryzysami humanitarnymi spowodowanymi przez naturę i człowieka, które przyczyniły się do wdrażania inwestycji budowlanych w rejonach objętych planowaną budową z zasobów naturalnych, budową szkół z zasobów naturalnych w rejonach bez transportu publicznego nie tylko przez organizacje wdrażające i osoby prywatne, ale przede wszystkim przez samych mieszkańców i osoby dotknięte katastrofami naturalnymi i humanitarnymi. Im zawdzięczamy najwięcej, jeśli chodzi o pionierskie rozwiązania w budownictwie, w szczególności na terenach trudnych, badania w zakresie inżynierii budownictwa i budowę z kostek.
Aby wyrazić ten świat harmonii z przyrodą podejmowane są działania związane z rozwojem budowy z kostek słomy i innych zasobów naturalnych w przestrzeni miejskiej oraz działania, które przyczyniają do rozwijania i kształtowania umiejętności świadomego planowania przestrzennego, pokazując istotne znaczenie słomy i gliny w wielu aspektach i momentach życia człowieka.
KALENDARZ
